Morihei Ueshiba - Twórca Aikido

Morihei urodził się w prefekturze Wakayama w Japonii, jako czwarte dziecko długoletniego członka władz wioski. W czasie jego dzieciństwa rodzina Ueshiba mieszkała w Maizuru (prefektura Kioto). Jako dziecko przejawiał duże zainteresowanie studiami religijnymi i filozoficznymi. Po ukończeniu szkoły pracował w urzędzie podatkowym. Zrezygnował z zatrudnienia w 1902 roku, na znak protestu przeciwko nowym podatkom nakładanym na rolników i rybaków. W tym samym roku otworzył sklep w Tokio. Właśnie podczas swojego pobytu w Tokio Ueshiba rozpoczął praktykę tradycyjnego jūjutsu i kenjutsu. Wkrótce jednak zapadł na beri-beri i powrócił do prefektury Tanabe. Tam poślubił Hatsu Itokawa, dziewczynę, którą znał od dzieciństwa.

Okres wojny rosyjsko-japońskiej
W atmosferze narastającego napięcia między Japonią i Rosją, w 1903 roku Morihei Ueshiba zgłosił się do wojska. Po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej został wysłany do Mandżurii, będąc wówczas w randze kaprala. Do Japonii powrócił jako sierżant, awansowany za odwagę na polu walki. Zgodnie z legendą „potrafił wyczuć pocisk wycelowany w jego kierunku zanim jeszcze padł strzał” (jest to jedna z wielu opowieści o szczególnych umiejętnościach ō-sensei'a). Mimo rekomendacji do Narodowej Akademii Wojskowej wystawionej przez jego dowódcę, zrezygnował z dalszej służby. Po powrocie do Tanabe zajmował się rodzinnym gospodarstwem i brał czynny udział w życiu miejscowej społeczności. W tym okresie pobierał też nauki u Kiyoichi Takagi (9 dan Kodokan judo) oraz u Nakai Masakatsu (jūjutsu). Po trzech latach, w 1910, Ueshiba dołączył do projektu osadniczego. Wraz z żoną, ich pierwszym dzieckiem i około 80 ochotnikami udał się w 1912 roku na północną wyspę Hokkaido. W osadzie Shirataki spędził siedem lat. Podczas swojego pobytu na Hokkaido spotkał Sokaku Takedę, mistrza daitō-ryū aiki-jutsu, prawdopodobnie najważniejszej ze sztuk walki, z których Morihei Ueshiba stworzył swój własny styl.

Powstanie Aikido
Morihei Ueshiba powrócił do Ayabe, dalej ucząc sztuk walki i uprawiając rolę. Kontynuował naukę jujutsu i walki mieczem, zainteresował się również walką włócznią (sōjutsu). Jednak po bliskim spotkaniu ze śmiercią w Mongolii wiele się zmieniło. Wielokrotnie odwoływał się do manifestacji siły duchowej. W 1925 roku został wyzwany przez oficera marynarki i pokonał go bez walki. Zgodnie z legendą, czuł gdzie uderzy shinai, zanim jeszcze oficer wykonał ruch. Po tej walce doświadczył uczucia prawdziwego połączenia Ciała i Ducha, całkowitej jedności Wszechświata i Jednostki, uświadamiając sobie wyraźnie zasady, na których zbudował filozofię aikido. Po tym wydarzeniu zmienił nazwę swojego stylu z aiki-bujutsu (sztuka walki aiki) na aiki-budō (droga walki aiki). W 1925 Morihei Ueshiba i jego sztuka walki zaczęły zdobywać popularność w Japonii i Morihei został zaproszony do Akademii Marynarki w Tokio przez admirała Isamu Takeshitę. W czasie tej samej wizyty zaprezentował swoją sztukę na dworze cesarskim. W ciągu następnych dwóch lat był kilkakrotnie zapraszany do Tokio. W lutym 1927 zdecydował się przenieść do Tokio na stałe, poświęcając się nauczaniu swojej sztuki walki. W 1930 roku jego styl został określony jako „idealne budō” przez Jigoro Kano, twórcę judō. Aż do wybuchu II wojny światowej Morihei Ueshiba nauczał, ciesząc się coraz większą popularnością. Jego uczniami byli między innymi oficerowie armii i marynarki oraz policjanci.
W 1942 Ueshiba przeniósł się do Iwama w prefekturze Ibaraki, będąc pewnym że Tokio stanie się w końcu celem ataków. Mocno przeżywał fakt, że jego uczniowie, którym starał się wpoić zasady miłości i pokoju, obecnie toczą walki, zabijając innych ludzi. W Iwama Morihei rozpoczął budowę świątyni Aiki (Aiki Jinja) oraz dōjō. Prace zostały zakończone w 1944 roku. W tym czasie przygotował również teren pod uprawę, zgodnie ze swoimi poglądami, że rolnictwo i prawdziwe budō są nierozłączne: zwiększenie mocy Ducha i uprawa ziemi powinny być tym samym. Zmienił nazwę aiki-budō na aiki-dō („droga harmonii ducha”). W wyniku wojny podjął decyzję, że aikido powinno rozprzestrzenić się na cały świat, a nie być udziałem tylko kilku wybranych ludzi. 22 listopada 1945 roku powstała fundacja Aiki-kai, na której czele stanął syn Morihei, Kisshomaru. W 1964 został odznaczony Orderem Wschodzącego Słońca.
Po zakończeniu wojny nauczanie i praktykowanie sztuk walki było w Japonii zakazane przez amerykańskie siły okupacyjne. Jednakże, dzięki naciskowi kładzionemu na pokój i szukanie duchowej prawdy, aikido mogło być w pewnym zakresie nauczane. W latach pięćdziesiątych siedemdziesięcioletni już Ueshiba rozpoczął podróże po Japonii, prezentując swoją sztukę i starając się zdobyć dla aikido jak największą popularność. Morihei Ueshiba spędził na nauczaniu i prezentacjach ostatnie 19 lat swojego życia, aż do swojej śmierci 26 kwietnia 1969 roku. Kisshomaru Ueshiba kontynuował dzieło swojego ojca jako następny dōshū (oficjalny spadkobierca aikido), aż do swojej śmierci 4 stycznia 1999. Obecnym dōshū aikido jest Moriteru Ueshiba, syn Kisshomaru. Obecnie aikido należy do najszerzej znanych sztuk walki na świecie, a organizacja Aiki-kai zrzesza ponad 50 krajów. W Aiki Jinja w Iwama co roku odbywa się ceremonia na cześć Morihei Ueshiby, nad którą czuwają kapłani Ōmoto.
Ducha aikido oddaje powiedzenie przypisywane ō-sensei’owi: „Wygrana lub przegrana nie jest prawdziwym budō. Prawdziwe budō nie zna porażki. Nigdy nie przegrywać oznacza nigdy nie walczyć”.

Źródło: http://pl.wikipedia.org

Hirokazu Kobayashi

(ur. 14 lutego 1929, zm. 28 sierpnia 1998) Bezpośredni uczeń o'senseia Morihei Ueshiby. Na życzenie mistrza propagator aikido poza Japonią, od 1969 roku w Europie. Założyciel Europejskiej Unii Aikido.
W wieku kilkunastu lat zaczął praktykować sztuki walki, przede wszystkim kendo, judo, karate. W okresie wojny służył na lotniskowcu. Jego lot jako kamikaze nie odbył się z powodu zbombardowania jego okrętu. Kobayashi przeżył atak jako jeden z niewielu.

W 1946 roku spotkał mistrza Morihei Ueshibę, i zafascynowany jego pokazami pozostał, aż do jego śmierci, jednym z jego najbliższym uczniów (wraz z innymi powojennymi uczniami Ueshiby takimi jak Koichi Tohei, Morihiro Saito, Seigo Yamahuchi i Shoji Nishio).

Kobayashi często towarzysząc mu w podróżach pozostał uchideshi mistrza. W 1964 roku otrzymał 7 dan, a w 1968 roku 8 dan aikido. Przed śmiercią mistrz Ueshiba wyraził życzenie, by Hirokazu Kobaiashi propagował aikido poza Japonią i spróbował wspomagać swego najwybitniejszego ucznia Koichi Tohei'a w niedopuszczeniu do rozłamu w aikido. Misja ta nie powiodła się. Tohei nie zdołał się porozumieć z synem Ueshiby Kissomaru i założył własną organizację Ki Asscociation. H. Kobayashi prowadził dalej swą działalność ze swojego dojo w Osace (Bu Iku Kai Osaka), w którym prowadził treningi od 1954 roku, i które było często odwiedzane przez O'senseia.

Kobayashi poza Japonią
W 1969 roku przyjechał do Europy i prowadził staże w Rzymie, w Genewie i w Paryżu. Od tamtego momentu prowadził rokrocznie cykle zgrupowań we Włoszech, Francji, Niemczech, Belgii, Holadii i Szwajcarii. Najwybitniejszymi uczniami mistrza Kobayashi okazali się być mistrz Giampietro Savegnago z Włoch i mistrz Andre Cognard z Francji. Prowadził treningi i pokazy na całym świecie, na Hawajach, obu Amerykach w Australii i w Afryce.

Źródło: http://pl.wikipedia.org

Giampietro Savegnago

Urodził się w 1953 roku we Włoszech. W 1969 roku zainteresował się praktyką sztuk walki rozpoczynając treningi boksu i kendo. W 1972 roku zaczął praktykować aikido. W cztery lata później spotkał mistrza H.Kobayashi. Jego aikido wywarło na nim ogromne wrażenie. Savegnago uczestniczył niemal we wszystkich stażach mistrza w Europie (w sumie ponad 300). W 1980 roku pierwszy raz odwiedził Kobayashiego w Japonii. Od tego czasu przebywał w Japonii kilka miesięcy w roku, trenując aikido pod okiem Hirokazu Kobayashi.
Savegnago obecnie naucza aikido we Włoszech, w Niemczech, we Francji, na Węgrzech oraz w Polsce. Pierwszy staż poprowadził w Szczecinie w maju 1984 roku. Od tego momentu 2-3 razy w roku prowadzi międzynarodowe staże aikido w dojo w Szczecinie.

Jest konsultantem Polskiej Unii Aikido. Obecnie posiada 8 Dan. Wywarł ogromny wpływ na poziom aikido w Polsce. Jest perfekcjonistą i mistrzem sztuk walki uznanym przez światowych ekspertów.
Giampietro Savegnago kontynuuje rozwój aikido w kierunku jaki wyznaczył Hirokazu Kobayashi. W jego technikach odnaleźć można ideał stabilności, doskonałej pracy bioder i relaksu ramion. W roku 2000 Savegnago uległ wypadkowi motocyklowemu, na skutek którego stracił nogę poniżej kolana. W ciągu kilku miesięcy rehabilitacji i adaptacji protezy, odzyskał sprawność i wrócił do nauczania, prowadząc liczne staże w Polsce i na świecie. Ku zdumieniu i radości swoich uczniów kunszt i geniusz mistrza pozostał niedościgniony. Wg fachowców, w aikido prezentowanym dzisiaj przez G.Savegnago jeszcze wyraźniej widać niewiarygodną skuteczność mającą swe źródło w doskonałym wyczuciu czasu techniki.

Źródło: www.aikido-wysocki.com

Andre Cognard

Urodził sie w 1954 roku we Francji. Treningi aikido rozpoczął w wieku 10 lat u boku mistrza N.Tamury. Równolegle pobiera lekcje karate oraz kendo u najwybitniejszych mistrzów sztuk walki, przebywających w Europie. W 1974 roku spotkał na swej drodze mistrza Hirokazu Kobayashiego, z którym związany był aż do jego śmierci. Andre Cognard, obok Giampietro Savegnago jest głównym interpretatorem aikido prezentowanego przez mistrza Kobayashi. Biegle włada językiem japońskim. Rozwinął on techniko kaeshi waza (kontr-technik) a także rozbudowuje i rozwija koncepcje strategiczne i taktyczne pracy z bronią - Aikiken (techniki z bokken) i Aikijo (techniki z kijem). Rozwija także Aikitaiso (gimnastyka harmonizująca energię).

Źródło: internet

Steven Seagal

(ur. 10 kwietnia 1951 w Lansing, USA) – amerykański aktor, mistrz AIkido.

Życie prywatne
Jest synem nauczyciela matematyki Stephana – Żyda i Patricii – Irlandki. Zna dalekowschodnie sztuki walk – aikido, judo, karate i kendo. Jednak początki jego kariery nie są związane z filmem. W 1968 r. Seagal wyjechał do Japonii, gdzie pracował jako dziennikarz i nauczyciel języka angielskiego. Jednocześnie kształcił swoje umiejętności we wschodnich stylach walki i wkrótce został pierwszym białym człowiekiem, który otworzył w Japonii szkołę uczącą tej sztuki. W życiu prywatnym tak samo jak i w walce, był bardzo żywiołową osobą. Uwiódł Miyako Fujitani, córkę swego nauczyciela aikido, a gdy okazało się że dziewczyna jest w ciąży, poślubił ją.

Po 15 latach spędzonych w Japonii, rozwiódł się i wyjechał z Kraju Kwitnącej Wiśni. Długoletnia praktyka Budo nie była w stanie okiełznać jego ognistego temperamentu. Przez pewien czas włóczył się po świecie. Jest to najbardziej tajemniczy okres w jego życiu. Dziennikarze spekulują, że był ochroniarzem znanych osobistości na Bliskim Wschodzie lub działał w Ameryce Południowej jako agent CIA. Seagal konsekwentnie milczy na ten temat.
W 1982 r. powrócił do Stanów i w Hollywood, będąc uznanym mistrzem wschodnich sztuk walki, otworzył własną szkołę. Uczył także aktorów w Hollywood, między innymi tak sławnych jak Sean Connery. Jego uczeń Michael Ovitz, szef agencji aktorskiej, zaaranżował spotkanie z właścicielami wytwórni "Warner Bros", na którym Steven Seagal zaprezentował co potrafi. Jego osobowość i umiejętności walki zrobiły tak duże wrażenie, że po kwadransie rozmów wyszedł z kontraktem w kieszeni. Rok później zadebiutował przed kamerami rolą w filmie Nico (Above the Law 1988). Obraz stał się przebojem, a Seagal niemalże z dnia na dzień stał się gwiazdą. Partnerowała mu w nim, mało znana jeszcze wtedy, Sharon Stone. W następnym obrazie pt. Hard to Kill zagrał z modelką Kelly LeBrock, swoją trzecią żoną (drugą była Adrienne La Russa). Choć kolejne role nie przyniosły mu uznania w oczach krytyków, szybko umocniły jego pozycję jako odtwórcy postaci "twardych facetów" i obok takich gwiazd, jak Arnold Schwarzenegger, Jean-Claude Van Damme, Chuck Norris czy Sylwester Stallone, na stałe wszedł do światowej historii kina tzw. "filmów akcji". Seagal na tyle pewnie poczuł się przed kamerą, że w 1994 r. w filmie Na zabójczej ziemi (On Deadly Ground) nie tylko grał główną rolę, ale także zadebiutował jako reżyser. Od dłuższego czasu jest też producentem. Najbardziej znanym filmem Seagala jest obraz Liberator (Under Siege 1992). W jego życiu bardzo ważna jest także muzyka. Gra na gitarze, komponuje i pisze teksty. Grał z wieloma znanymi muzykami, między innymi takimi jak: James Burton, Vince Gill, Leon Russell, Taj Mahal, Richie Sambora i Delbert Maclinton. Nagrał dwa albumy: Songs from the Crystal Cave (2005) i Mojo Priest (2006). W 2006 r., wraz ze swoim zespołem Thunderbox, Seagal promował płytę w Ameryce i Europie.
Jego wielką pasją jest buddyzm tybetański, prawie w każdym filmie pojawiają się jakieś wątki na ten temat. Aktywnie uczestniczy w różnych ruchach na rzecz pokoju na świecie, a także akcjach dobroczynnych. Często jeździ po świecie z odczytami popularyzującymi proekologiczne podejście do życia. Jego film Na zabójczej ziemi jest prawie jak jeden duży wykład. Oprócz sztuk walki poznawał także medycynę naturalną, między innymi akupunkturę i ziołolecznictwo.

Ciekawostki:
• Mówi płynnie po japońsku.
• Steven od dziecka interesował się sztukami walki. W wieku siedmiu lat zaczął trenować aikido. Jest posiadaczem 7 dana w aikido, jednak "jedynie" 4 zdobył treningiem. 3 zostały mu przyznane za propagowanie tej sztuki na świecie (zgodnie z zasadami przyznawania stopni mistrzowskich). Ma także czarny pas w judo, karate i kendo.
• Jest pierwszym cudzoziemcem, który otworzył dojo w Japonii. Znany jako 'Master Take Shigemichi' był instruktorem aikido w 'Aikido Tenshin Dojo' w Osace.
• Steven Seagal jest wielkim miłośnikiem broni i posiadaczem ogromnej, liczącej ponad 1500 sztuk, kolekcji pistoletów, karabinów i strzelb. We wszystkich swoich filmach używa pistoletu automatycznego Colt M1911. Prywatnie posiada kilka w swojej kolekcji.
• Na planie filmu Nigdy nie mów nigdy (1983) był instruktorem sztuk walki. Raz, pokazując Seanowi Connery pewne chwyty, złamał mu niechcący nadgarstek.
• Aktywnie zaangażował się w ruch na rzecz wolnego Tybetu.
• Jest współpracownikiem policji w miejscu swego zamieszkania, Jefferson Parish w stanie Luizjana.
• Jest działaczem na rzecz praw naturalnych mieszkańców Ameryki, Eskimosów i Indian.
• Działa na rzecz praw zwierząt.
• Lubi pop i jazz. Sam gra na gitarze, pisze teksty, śpiewa. Podczas pobytu w Polsce w roku 2002 zagrał na gitarze wspólnie z Maciejem Sobczakiem w klubie 99.
• Zamiłowanie do gry na gitarze i muzyki reggae zaprowadziły go na Jamajkę, gdzie brał lekcje muzyki i wybudował dom.
• Jego dublerem jest Polak Marcin Velinov

Źródło: http://pl.wikipedia.org

aikido , aikido Mokotów , aikido Warszawa , sztuki walki , sztuki walki Warszawa